Wyróżnia się trzy stadia choroby. W stadium początkowym, które jest ograniczone, zazwyczaj pojawia się charakterystyczny rumień wędrujący, a czasami także chłoniak limfocytowy skóry. Rumień ten często występuje u około 70-80% chorych. Rumień zwykle pojawia się w ciągu 7-21 dni od ukąszenia przez kleszcza. Choć nabyty rumień dłoni i stóp widoczny jest gołym okiem, tego typu objaw wymaga szerokiej diagnostyki w celu określenia jego przyczyny. W tym celu wykonuje się następujące badania: czynnik reumatoidalny. Konieczne mogą okazać się również badania obrazowe, takie jak tomografia komputerowa jamy brzusznej, mózgu czy biopsja szpiku Rumień wędrujący jest wywołany przez bakterię Borrelia. Uznawany jest za jeden z objawów groźnej choroby odkleszczowej - boreliozy. Pojawia się zazwyczaj w ciągu 7-14 dni po ukąszeniu Rumień jest najczęściej powiązany z tzw. cerą naczynkową, którą możesz rozpoznać u siebie patrząc w lustro i widząc „pajączki” naczyń pod skórą. Taki widok oznacza, że cera jest narażona na gorsze funkcjonowanie naczyń krwionośnych. Ich ścianki są słabsze, przez co są bardziej podatne na pękanie i mniej reaktywne. Zdjęcia obrazy RUMIEŃ GUZOWATY jest postacią zapalenia tkanki podskórnej charakteryzującą się tworzeniem czerwonych lub fioletowych, tkliwych namacalnie guzków podskórnych. 1) rumień wokół oczu w kształcie okularów (→ ryc. 16.6-1), o fiołkowym zabarwieniu (tzw. heliotropowy), niekiedy z obrzękiem powiek – objaw patognomoniczny, występuje u 30–60% chorych; rumień dekoltu w kształcie litery V; ponadto rumień karku i barków (objaw szala), bocznej powierzchni ud i bioder (objaw kabury) Choroby wywołane przez parwowirusa B19. Parwowirus wywołuje rumień zakaźny i zespół grudkowo-krwotocznych „rękawiczek i skarpetek” (ZGKRS). Uważa się, że w przypadkach zachorowań epidemicznych u dzieci może być częstą przyczyną uogólnionych wybroczyn (głównie w skórze kończyn, pach i pachwin) przy prawidłowej liczbie Jajnik apopleksji lub jego torbiele. Pulsujący ból w lewej pachwinie u kobiet, któremu towarzyszy gorączka, osłabienie i krwawienie z dróg rodnych, może być oznaką zerwania narządu. Najczęściej występuje apopleksja prawego jajnika lub jego torbieli. Istnieją jednak przypadki, kiedy patologia pozostała. Rumień guzowaty – diagnostyka Postawieniem dokładnej diagnozy zajmuje się lekarz dermatolog. Przeprowadza on wywiad z pacjentem, pyta o symptomy oraz rozpoznane choroby. Poza objawami klinicznymi rumień guzowaty może ujawnić się w postaci zmian w badaniach laboratoryjnych. U większości chorych stwierdza się, np.: podwyższony poziom OB, Przyczyny powiększone węzły chłonne w pachwinie. Zdecydowana większość przypadków limfadenopatii w tej lokalizacji jest spowodowana urazami dna miednicy i narządów rozrodczych. Jako najbardziej prawdopodobnych czynników ryzyka przerostu węzłów chłonnych w dziedzinie uznaje się za przenoszone płciowo wirusowe ( opryszczka wH2E. Cukrzyca to choroba cywilizacyjna, na którą w Polsce choruje ponad 2,5 miliona osób Najczęściej diagnozowana jest cukrzyca typu 2, która ma silne podłoże genetyczne, a jej występowanie kojarzone jest również z otyłością i małą aktywnością fizyczną. Dużo rzadziej występuje cukrzyca typu 1 (insulinozależna), która jest chorobą autoimmunizacyjną. Częstymi symptomami cukrzycy są zmiany skórne. Zazwyczaj są to objawy i schorzenia łagodne, jednak stanowiące istotny dla wielu pacjentów defekt estetyczny. Część z nich jest uciążliwa ze względu na pojawiający się świąd skóry. W skrajnych przypadkach, najpoważniejsze mogą stanowić zagrożenie dla życia. Typ cukrzycy ma pewien wpływ na to, jakie skórne zmiany na skórze występują. Charakter objawów koreluje ze stopniem niewyrównania choroby. Nasilenie się może wskazywać na niewystarczające leczenie cukrzycy i przewlekle podwyższoną glikemię (podwyższony poziom glukozy we krwi). Niekiedy są to pierwsze oznaki cukrzycy i prowadzą do jej rozpoznania. Skóra u cukrzyka – przyczyny problemów skórnych przy cukrzycy Cukrzyca prowadzi do rozwoju różnego rodzaju zmian na skórze w kilku mechanizmach. Najważniejszy z nich to wspomniane powyżej powikłania hiperglikemii – im gorzej wyrównana cukrzyca, tym częstsze są choroby skóry, zwłaszcza te infekcyjne. Wysoki poziom glukozy wpływa na skórę poprzez zahamowanie proliferacji keratynocytów (komórek naskórka) i syntezy białek oraz indukuje apoptozę komórek nabłonkowych. Hiperglikemia upośledza też działanie układu odpornościowego, wpływając na fagocytozę („pożeranie” przez komórki układu immunologicznego) i chemotaksję (przemieszczanie się komórek odpornościowych). To wszystko sprawia, że skóra cukrzyków łatwiej wysycha i jest bardziej podatna na uszkodzenia i infekcje. Jakie są najczęstsze zmiany skórne w cukrzycy? Zmianą bardzo charakterystyczną dla cukrzycy, zwłaszcza typu 2, jest rogowacenie ciemne (acanthosis nigricans). To brunatne, zgrubiałe plamy na skórze, najczęściej występujące na karku i pod pachami. Są związane z insulinoopornością – zbyt słabą odpowiedzią tkanek, przede wszystkim mięśni szkieletowych na działanie insuliny. Z kolei dermopatia cukrzycowa występuje nawet u połowy chorych, częściej u starszych mężczyzn z wieloletnim wywiadem cukrzycy. Związana jest z mikronaczyniowymi powikłaniami cukrzycy i często współistnieje z retinopatią (uszkodzeniem siatkówki) lub nefropatią (uszkodzeniem nerek). Ma charakter brązowych plam, które występują symetrycznie na piszczelach. Zanikają po około 18-24 miesiącach i pozostawiają zagłębienie oraz przebarwienie. Ze względu na łagodny charakter zmian i brak dowodów na skuteczność leczenia, plamki cukrzycowe podudzi nie podlegają leczeniu. Kolejną manifestacją zaburzeń krążenia krwi w małych naczyniach w przebiegu cukrzycy jest tak zwany rumieniec cukrzycowy. Są to czerwone plamy na twarzy i szyi, którym mogą towarzyszyć teleangiektazje (poszerzone naczynka, zwane potocznie „pajączkami”). Zaczerwienienie może ustąpić pod wpływem lepszej kontroli glikemii, zalecane jest też zmniejszenie konsumpcji kofeiny i alkoholu. Obumieranie tłuszczowate to przewlekła choroba skóry, która towarzyszy cukrzycy, przede wszystkim typu 2. Również jest związane z mikroangiopatią cukrzycową i występuje u około 1% cukrzyków, zwłaszcza tych z zaawansowaną chorobą. Lokalizuje się na przedniej powierzchni podudzi. Ma charakter czerwonobrązowych plam, na których widoczne są poszerzone naczynia krwionośne (teleangiektazje). W ich następstwie może dochodzić do powstawania bolesnych owrzodzeń. Podstawą terapii są glikokortykosteroidy stosowane miejscowo. Wyniki badań dokumentujących stosowanie tej terapii są niezadowalające. Polecane dla Ciebie żel, podrażnienie, suchość, świąd, cukrzyca, dla diabetyków, dla alergików, bez parabenów zł balsam, suchość, bez parabenów, dla alergików, dla diabetyków zł krem, suchość, podrażnienie, rogowacenie, pieczenie, świąd, cukrzyca, dla diabetyków, dla alergików zł krem, łuszczyca, rogowacenie, suchość, cukrzyca, dla diabetyków, dla alergików, bez konserwantów, bez parabenów zł Suchość i świąd w cukrzycy Jednym z najczęstszych problemów dermatologicznych pacjentów chorych na cukrzycę jest suchość skóry. Szacuje się, że problem ten dotyczy nawet 40% leczonych. Najprawdopodobniej związana jest z zaburzeniami w mikrokrążeniu, które są częstym powikłaniem choroby. Najbardziej dotkniętym obszarem przez tę dolegliwość są podeszwy stóp. Przesuszona i pękająca skóra sprzyja bakteryjnym i grzybiczym nadkażeniom. Aby tego uniknąć, suchą skórę można natłuszczać emolientami zawierającymi na przykład mleczan amonu. Kolejnym objawem, z którym często borykają się cukrzycy, jest świąd skóry. Jeżeli swędzenie dotyczy całego ciała, to może świadczyć o zaawansowanej nefropatii cukrzycowej (uszkodzeniu nerek), które doprowadziło do mocznicy (wysoki poziom mocznika w krwi objawia się uogólnionym świądem). Swędzenie miejscowe może z kolei być objawem zakażenia, przede wszystkim grzybiczego. Infekcyjne choroby skóry u cukrzyków Pacjenci z cukrzycą mają zwiększone ryzyko infekcji skóry i błon śluzowych, zwłaszcza spowodowanych bakteriami Gram-dodatnimi (takimi jak paciorkowce czy gronkowce) oraz grzybami (szczególnie z rodzaju Candida). Około jedna piąta cukrzyków doświadcza infekcji skóry, które często mają charakter nawrotowy. Bakteryjne zarażenie skóry i tkanki podskórnej mogą przyjmować postać od łagodnych zmian, jak zapalenie mieszków włosowych, przez różę i zapalenie tkanki łącznej aż po martwicze zapalenie powięzi. Infekcje grzybicze są na tyle charakterystycznym powikłaniem cukrzycy, że pacjenci z nawracającą kandydozą powinni zostać przebadani w kierunku zaburzeń gospodarki węglowodanowej. Najczęstszą postacią jest grzybica pochwy, błon śluzowych jamy ustnej, a także grzybica skóry pomiędzy palcami dłoni i stóp. Często występuje również grzybica paznokci. Grzybicze zapalenie błon śluzowych może mieć charakter pleśniawek (białe plamy, które można łatwo usunąć szpatułką), piekącego zaczerwieniania lub zapalenia kątów ust. Na skórze wyprzenia drożdżakowate najczęściej dotyczą fałdów (pod pachami i biustem, odparzenia pachwinach, między pośladkami) i mają postać sączących oraz swędzących czerwonych plam otoczonych przez mniejsze zmiany satelitarne. Leczenie polega na miejscowym stosowaniu środków przeciwgrzybiczych. Częstą zmianą u cukrzyków jest czyrak gromadny (karbunkuł) – oznacza obecność kilku czyraków zlewających się w jedną zmianę. Czyraki to forma gronkowcowego zapalenia mieszków włosowych, w przebiegu którego dochodzi do martwicy otaczającej tkanki. Na początku skóra jest miejscowo zaczerwieniona i bolesna, po kilku dniach tworzą się krostki. Powikłania naczyniowe i neuropatia w przebiegu cukrzycy – stopa cukrzycowa Powikłania cukrzycy obejmują zaburzenia w naczyniach krwionośnych, które dotyczą zarówno małych (mikroangiopatia), jak i średnich oraz dużych (makroangopatia) tętnic. Prowadzą one do ich zwężenia, a w konsekwencji – niedokrwienia. Szczególnie narażone są na to dystalne części kończyn dolnych – palce i stopy. Długotrwała, niewyrównana cukrzyca sprzyja rozwojowi neuropatii (uszkodzenia nerwów obwodowych). Uszkodzone są wszystkie rodzaje włókien: ruchowe, czuciowe i autonomiczne. Prowadzi to do zaniku mięśni i zniekształcenia stawów, utraty czucia (przez co cukrzycy mogą nie zauważać drobnych zranień), zaburzeń wydzielania gruczołów skórnych (suchości i nadmiernego rogowacenia) oraz zaburzeń autoregulacji przepływu krwi w naczyniach, co nasila zmiany niedokrwienne. Częstym objawem neuropatii jest piekący ból nóg. Angiopatia cukrzycowa i neuropatia prowadzą wspólnie do powstania przewlekłego owrzodzenia na stopach (tak zwana stopa cukrzycowa). Stopy są szczególnie narażone, ponieważ podlegają dużym siłom w trakcie chodzenia. Łatwo powstają na nich otarcia, a bez dokładnego oglądania skaleczenie może pozostać długo niezauważone. U cukrzyków rany goją się trudno i przez długi czas; mogą drążyć do głębiej położonych tkanek, nawet kości. Zwykle konieczna jest wielotygodniowa terapia z mechanicznym oczyszczaniem rany i zastosowaniem odpowiednich opatrunków, na przykład ze srebrem. Jak dbać o skórę chorując na cukrzycę? Najważniejszym czynnikiem, który ma wpływ na stan skóry osoby z cukrzycą jest stopień wyrównania tej choroby. Długo utrzymująca się zbyt wysoka glikemia sprzyja wysuszaniu skóry i jej infekcjom. Poza tym należy skórę regularnie oczyszczać i dokładnie osuszać, a następnie natłuszczać ją emolientami (za wyjątkiem przestrzeni pomiędzy palcami stóp – dodatkowe zawilgocenie w tej okolicy może sprzyjać rozwojowi grzybicy). Ze względu na ryzyko wyżej opisanych powikłań w obrębie stóp, niezwykle ważna jest odpowiednia ich pielęgnacja, która obejmuje codzienne oglądanie (jeżeli jest taka konieczność to z użyciem lustra) oraz obmywanie w letniej wodzie (nie może być zbyt gorąca), a następnie dokładne osuszanie. Paznokcie powinny być obcinane „na wprost”, a ostre krawędzie należy zeszlifować. Bezwzględnie należy unikać uszkodzenia tkanek miękkich wokół wału paznokciowego. Zaleca się stosowanie obuwia (oraz wkładek) dostosowanego do kształtu stopy oraz odpowiednich skarpet bezuciskowych wykonanych z naturalnych włókien. Pacjenci z cukrzycą powinni poddawać się regularnym zabiegom podiatrycznym (usuwanie modzeli i hiperkeratozy). Nie należy tego robić samodzielnie, zwłaszcza przy pomocy ostrych narzędzi. Pośrednio na stan skóry ma wpływ także dieta – powinna obejmować eliminację cukrów prostych. Twoje sugestie Dokładamy wszelkich starań, aby podane zdjęcie i opis oferowanych produktów były aktualne, w pełni prawidłowe oraz kompletne. Jeśli widzisz błąd, poinformuj nas o tym. Zgłoś uwagi Polecane artykuły Ból trzustki – objawy i przyczyny, jak boli trzustka? Trzustka jest narządem gruczołowym położonym w górnej części jamy brzusznej. Pełni ona w organizmie bardzo ważną funkcję – odpowiedzialna jest za produkcję soku trzustkowego, który ma w swym składzie enzymy regulujące procesy trawienne, jak również wytwarza ona insulinę i glukagon, czyli hormony wpływające na utrzymanie prawidłowego poziomu glukozy. Najczęstszą dolegliwością, którą odczuwamy przy zaburzonej pracy i chorobach trzustki, jest ból. Jakie zatem przyczyny mogą powodować ból trzustki? Pierwsza pomoc przy zawale Zawał mięśnia sercowego to martwica mięśnia sercowego spowodowana jego niedokrwieniem na skutek zamknięcia światła tętnicy wieńcowej doprowadzającej krew do serca. Do zawału mięśnia sercowego dochodzi najczęściej na skutek zamknięcia światła tętnicy wieńcowej przez blaszkę miażdżycową. Do zawału zdecydowanie częściej dochodzi u mężczyzn niż u kobiet, zwykle dotyka on osoby po 40 roku życia. Czkawka – przyczyny i leczenie Czkawka (łac. singultus) w większości przypadków bywa zjawiskiem całkowicie fizjologicznym oraz powszechnym. Jednakże uporczywa czkawka, która utrudnia funkcjonowanie, może być objawem chorób układu trawiennego i nerwowego. Z tego względu, mimo pozornie błahego charakteru, nie należy jej lekceważyć, a przy występowaniu innych niepokojących objawów koniecznie należy skonsultować się ze specjalistą. Czym jest czkawka? Co może oznaczać? Jak się jej pozbyć? Odpowiadamy w poniższym artykule. Paranoja indukowana (Folie a deux) – na czym polega zaburzenie psychiczne znane z filmu „Joker 2”? Wszystko wskazuje na to, że fabuła powstającego filmu „Joker 2" zbudowana zostanie wokół zaburzenia zwanego paranoją indukowaną (folie a deux). Znajomość objawów i charakterystyki tej przypadłości pozwala przewidzieć, o czym będzie opowiadała kontynuacja kinowego przeboju z 2019 roku. Pęknięty ząb – co robić, jak się leczy? Do najczęstszych przyczyn pęknięć zębów należą wady zgryzu, bruksizm, nagryzienie twardego przedmiotu. Uraz pojawia się także jako powikłanie leczenia kanałowego. Pęknięcie może dotyczyć korony zęba, ale też korzenia. Najczęstsze jest to pęknięcie poprzeczne (wzdłuż). Terapia polegW innych sytuacjach konieczne może być leczenie kanałowe czy nawet usunięcie zęba Ból po prawej stronie brzucha – co może oznaczać? Ból brzucha po prawej stronie to objaw wielu dolegliwości, które mogą dotyczyć zarówno dzieci, jak i dorosłych. W zależności od jego lokalizacji i typu będzie świadczył o różnych problemach. Co może powodować ból po prawej stronie brzucha? Hipertermia (przegrzanie) organizmu – objawy, przyczyny, pierwsza pomoc Fala upałów przetaczająca się nad krajem sprzyja wystąpieniu hipertermii. Do przegrzania organizmu dochodzi na skutek zaburzenia mechanizmów termoregulacji i niemożności oddania wytworzonego przez organizm ciepła. Szczególnie narażone na jego wystąpienie są noworodki i osoby starsze. Jak rozpoznać hipertermię? I jak wygląda pierwsza pomoc w przypadku podejrzenia udaru cieplnego? Chlamydia Chlamydiozy Chlamydia trachomatis Nierzeżączkowe zapalenie cewki moczowej Infekcje układu rozrodczego Ziarnica weneryczna pachwin Zakażenia u noworodków Infekcje oczu Wtrętowe zapalenie spojówek Jaglica (trachoma) Zespół Reitera Inne gatunki Chlamydia pneumoniae Chlamydia psittaci Objawy Diagnostyka Leczenie Grzybica pochwy Choroby przenoszone drogą płciową Zapalenie cewki moczowej Opryszczka narządów płciowych -Opryszczka narządów płciowych jest obecnie najczęstszą chorobą przenoszoną drogą płciową. Wywoływana jest głównie przez typ 2 wirusa opryszczki. Kłykciny kończyste - Kłykciny kończyste, czyli brodawki płciowe jest to choroba weneryczna występująca zarówno u kobiet jak i mężczyzn. Jest ona wywołana przez wirus brodawczaka ludzkiego (HPV). Leki na choroby grzybiczne Clotrimazolum W krajach afrykańskich, południowo-wschodniej Azji, w Ameryce Środkowej, w Brazylii oraz na Karaibach spotykane są natomiast rzadkie serotypy Chlamydia trachomatis, które wywołują inną, groźną chorobę weneryczną, spotykaną w tych rejonach głównie u mężczyzn. W przeszłości schorzenie to dotyczyło głównie żołnierzy i marynarzy - jako osób podróżujących do krajów, w których ta choroba występuje endemicznie. Obecnie jest coraz powszechniejsza, co jest konsekwencją możliwości swobodnej migracji ludności oraz odbywania wypraw do różnych krajów i miejsc na całym świecie. Jest ona znana powszechnie jako ziarnica weneryczna pachwin (LGV - lymphogranuloma venerum), inaczej zwana także chorobą Nicolasa-Favre'a czy potocznie dymienicą tropikalną. W jej przebiegu dochodzi na początku do powstania zmiany pierwotnej pęcherzykowo-grudkowej w okolicy narządów płciowych lub odbytu, która jest niebolesna i zanika samoistnie, w związku z czym rzadko na tym etapie dochodzi do postawienia właściwej diagnozy i wdrożenia odpowiedniego leczenia. W konsekwencji po kilku tygodniach dochodzi do zapalenia węzłów chłonnych, głównie pachwinowych - powstają pakiety bardzo bolesnych, nieprzesuwalnych, powiększonych i twardych węzłów chłonnych, następnie ulegających rozmiękaniu. Skóra nad pakietami węzłów chłonnych jest zaczerwieniona. Tworzą się również przetoki skórne, przez które z węzłów chłonnych ropa uchodzi na zewnątrz. W około 60% przypadków zajęte są węzły chłonne pachwinowe po jednej stronie, niesymetrycznie. W przypadku kobiet oraz osób, które odbywały stosunki analne zajęte są również węzły chłonne w obrębie miednicy mniejszej oraz okołoodbytnicze, w tych przypadkach może też dojść do krwotocznego zapalenia odbytnicy. Powyższym objawom towarzyszy gorączka, jak również bóle głowy oraz bóle kostno-stawowe i inne objawy ogólne. Czasami występują także biegunki i bóle brzucha. Może dojść również do pojawienia się objawów wynikających z podrażnienia opon mózgowo-rdzeniowych, samo zapalenie opon mózgowo – rdzeniowych zdarza się natomiast rzadko i występuje już jako powikłanie omawianej choroby. Leczenie ziarnicy wenerycznej pachwin opiera się na antybiotykoterapii - chorym podawane są makrolidy lub tetracykliny. Nieleczona może bowiem prowadzić do poważnych powikłań. Wśród nich wyróżnia się powikłania miejscowe takie, jak np. słoniowacizna narządów moczowo – płciowych, przetoki okołoodbytnicze oraz powikłania ogólne – między innymi aseptyczne zapalenie stawów oraz rumień guzowaty. Nierzeżączkowe zapalenie cewki moczowej u mężczyzn i kobiet Infekcje układu rozrodczego wywołane przez Chlamydia trachomatis Ziarnica weneryczna pachwin Zakażenia u noworodków Infekcje oczu Wtrętowe zapalenie spojówek u dorosłych Jaglica (trachoma) Zespół Reitera Zaczerwienienie (rumień) w pachwinach Utrzymujący się przez kilka tygodni rumień w pachwinach najczęściej pojawia się w przebiegu następujących chorób infekcyjnych: - Łupieżu rumieniowego - Grzybicy pachwin - Wyprzenia drożdżakowego Stany te różnią się między sobą etiologią, morfologią wykwitów i sposobem leczenia. Mają natomiast jedna cechę wspólną - wymagają wizyty u lekarza specjalisty i wdrożenia odpowiedniego leczenia. Rumienie w pachwinach powstają również w chorobach alergicznych takich jak atopowe zapalenie skóry, wyprysk kontaktowy, niealergicznych chorobach takich jak łuszczyca, łagodna przewlekła pęcherzyca Haileya, oraz wielu innych stanach patologicznych. Ze względu na częstość występowania i infekcyjny charakter zmian w niniejszym opracowaniu skupimy się na przybliżeniu pierwszej grupy chorób - wywoływanych przez drobnoustroje. Łupież rumeniowy / Erythrasma / Jest to choroba spowodowana zakażeniem bakterią Corynebacterium minutissimum. W jej przebiegu w pachwinach powstają dobrze odgraniczone od zdrowej skóry żółto-brunatne plamy o złuszczającej się powierzchni. Zamiany są niebolesne i nie swędzące. Poza pachwinami, wykwity mogą pojawić się w dołkach pachowych i szczelinach między palcami stóp. W celu ustalenia rozpoznania należy ocenić materiał pobrany ze zmiany pod mikroskopem, lub założyć hodowlę. Pomocną metodą diagnostyczną jest ocena wykwitów w świetle lampy Wooda, w którym plamy wywołane przez Corynebacterium minutissimum wykazują pomarańczowo-czerwoną fluorescencję. Grzybica pachwin / Tinea inguinalis / Grzybica pachwin jest wywoływana przez grzyba Epidermophyton floccosum. W jej przebiegu powstają dobrze odgraniczone od zdrowej skóry, nieco wyniosłe, czerwonawe, swędzące plamy o nieregularnym kształcie. Na obwodzie plam występują grudki i pęcherzyki. Zakażenie następuje albo przez przeniesienie grzyba z innego współistniejącego ogniska jego występowania np. ze stóp, albo przez zakażenie się droga bezpośredniego, lub pośredniego (bielizna, ręczniki) kontaktu z osobą zakażoną. W celu ustalenia rozpoznania należy ocenić materiał pobrany ze zmiany pod mikroskopem, lub założyć hodowlę. Wyprzenia drożdżakowe / Intertrigo candidamycetica / Wyprzenia drożdżakowe są wywoływane przez drożdżaki, które są florą saprofityczną skóry i w warunkach prawidłowej odporności organizmu nie wywołują choroby. Zmiany wyprzeniowe rozwijają się w miejscach przylegania do siebie fałdów skóry. Lokalizacja w głębi fałdów sprzyja rozwojowi drobnoustroju ze względu na: - istnienie w fałdach sprzyjających warunków (podwyższona temperatura i wilgotność); - częste obtarcia i drażnienie (np. pachwin osób otyłych w czasie chodu) naruszające ciągłość bariery naskórkowej. W przebiegu choroby powstają ogniska rumieniowe w obrębie których dochodzi do nadmiernego złuszczania, oraz przesiąkania płynu surowiczego. Na skutek pękania skóry powstają swędzące nadżerki. Zmiany są najbardziej nasilone w głębi fałdów, co różni je od zmian powstających w grzybicy pachwin, w których wykwity grudkowe i pęcherzykowe umiejscawiają się na obwodzie. Wyprzenia drożdżakowe najczęściej lokalizują się w pachwinach, w fałdach pod biustem u otyłych kobiet, w szczelinie międzypośladkowej, w szparach międzypalcowych. Wyprzenia drożdżakowe często rozwijają się u osób chorych na cukrzycę - czasami są pierwszymi objawami mogącymi ją sugerować. W celu ustalenia rozpoznania należy ocenić materiał pobrany ze zmiany pod mikroskopem, ewentualnie zrobić posiew. tabela podsumowująca Łupież rumieniowy Grzybica pachwin Wyprzenia drożdżakowe czynnik etiologiczny Corynebacterium minutissimum Epidermohyton floccosum Candida albicans zabarwienie żółto - brunatne czerwonawe (taki jak dna nadżerki) obecność świądu brak obecny obecny najczęstsza pozapachwinowa lokalizacja pachy, przestrzenie międzypalcowe stóp stopy szpary międzypalcowe rąk i stóp. fałdy skórne np. międzypośladkowe zakaźność niewielka znaczna (bezpośredni kontakt, bielizna, ręczniki) (każdy człowiek ma na skórze drożdżaki więc trudno mówić o zakaźności) Słowa kluczowe rumień pachwin, plamy w pachwinach, zaczerwienienie pachwin, rumień w pachwinach, łupież rumieniowy, grzybica pachwin, wyprzenia drożdżakowe, Corynebacterium minutissimum, intertrigo candidamycetica, tinea inguinalis, erythrasma. Wysypka na szyi i dekolcie może mieć różne podłoże. Pojawia się w wyniku reakcji alergicznej, zmian dermatologicznych lub hormonalnych. Czasem może jednak świadczyć o groźnych chorobach. Kiedy musimy zacząć się martwić? Zobacz film: "Swędząca skóra okazała się objawem raka" 1. Wysypka na szyi - trądzik młodzieńczy Wysypka na szyi może przyjmować różną postać, np. krostek, wybroczyn, grudek. Zwykle też towarzyszy jej świąd. Objaw ten jest często spotykany w przebiegu trądziku młodzieńczego. Zwykle ropne krostki pojawiają się na twarzy, ale mogą też rozprzestrzeniać się na szyję, a także dekolt, plecy i ramiona. Przyczyną powstawania zmian skórnych jest wzrost poziomu androgenów we krwi, który pojawia się w okresie dojrzewania. Trądzik może pojawiać się też na szyi osób dorosłych. Nie ma jednak podłoża hormonalnego, a związany jest ze złą dietą, stylem życia i nieodpowiednią pielęgnacją skóry. 2. Wysypka na szyi - alergia kontaktowa Wysypka pojawiająca się na szyi i dekolcie może też być objawem alergii kontaktowej. Po kontakcie z alergenem na skórze powstają swędzące bąble i obrzęki. Reakcję uczuleniową może wywołać praktycznie wszystko – sztuczna biżuteria, ubrania, perfumy. Reakcja alergiczna na szyi może też przybrać postać charakterystycznej pokrzywki. Może pojawiać się u dzieci oraz dorosłych i obejmować nie tylko szyję, ale też inne części ciała. 3. Wysypka na szyi - uszkodzenia wątroby Wysypka i zaczerwienienie na szyi i dekolcie może być też objawem uszkodzenia wątroby. W przebiegu tej choroby na szyi i dekolcie pojawiają się czerwone plamy i pajączki naczyniowe. To jeden z objawów marskości wątroby Bardzo swędząca wysypka i zabarwiona na żółto skóra mogą wskazywać na rozwój żółtaczki. Świąd jest tak uciążliwy, że trudno powstrzymać się od drapania. 4. Wysypka na szyi - toczeń rumieniowy układowy Kolejna groźna choroba, która może objawiać się wysypką na szyi. Toczeń to choroba autoimmunologiczna. Częściej występuje u kobiet niż u mężczyzn. Charakterystycznym objawem tej choroby jest rumień motylowaty pojawiający się w obrębie twarzy. Czerwone plamy mogą tęż pojawiać się na szyi i innych częściach ciała. 5. Wysypka na szyi - obrzęk naczynioruchowy Czerwone plamy i wysypka na szyi mogą pojawić się także w rezultacie tzw. obrzęku naczynioruchowego. Występuje on w różnych sytuacjach, np. podczas silnego wzburzenia, pod wpływem zimna, alkoholu i niektórych produktów spożywczych. W wyniku miejscowego rozszerzenia naczyń krwionośnych pojawiają się czerwone plamy na twarzy, szyi i dekolcie. Jeśli wysypka utrzymuje się przez dłuższy czas i towarzyszą jej inne niepokojące objawy należy skontaktować się ze specjalistą. Masz newsa, zdjęcie lub filmik? Prześlij nam przez Dowiedz się więcej: polecamy