Niezależnie, jak ją nazwiemy, zawsze jest wyrazem tęsknoty za miejscem idealnym do życia, zazwyczaj blisko natury, w harmonii i spokoju. Oznacza również chęć powrotu do pierwotnego stanu szczęśliwości. Przyjrzyjmy się więc, jak prezentuje się motyw arkadii w literaturze oraz sztuce. On może teraz i jest szczęśliwy (jest w amoku), ale motylki uciekną i zderzy się z rzeczywistością. ON NA CIEBIE NIE ZASŁUGUJE. Nie zastanawiaj się nad tym co robi, czy jest szczęśliwy, ucinaj te myśli, zajmij się czymś. Albo za wszystko obwiniają siebie, albo za wszystko obwiniają partnera, albo za wszystko obwiniają tę, do której odchodzi partner. Odradzam wszystkie trzy. Zwykle jest tak, że w kryzysie czy rozpadzie związku mamy jakiś swój udział. Jakiś udział ma partner. I jest jakiś udział okoliczności czy osób trzecich. Zawsze mi się wydawało, że jesteśmy z Adamem dobrym małżeństwem. Niestety, niedługo po naszej piętnastej rocznicy ślubu oświadczył ni stąd ni zowąd, że odchodzi do innej kobiety. Byłam zdruzgotana. Kochałam Adama i nie wyobrażałam sobie bez niego życia. Próbowałam więc o niego walczyć. odszedł do innej a teraz odnawia ze mna znajomośćco mam przez to rozumiec? Zarchiwizowany Ten temat jest archiwizowany i nie można dodawać nowych odpowiedzi. Anna Nowak-Ibisz gorzko o rozstaniu z Krzysztofem Ibiszem: Odszedł do innej! - opinie czytelników. Redakcja nie ponosi odpowiedzialności za komentarze Internautów do artykułu: Anna Nowak-Ibisz gorzko o rozstaniu z Krzysztofem Ibiszem: Odszedł do innej!. Jeżeli uważasz, że komentarz powinien zostać usunięty, zgłoś go za pomocą 02-07-2022 20:01. Tom Cruise odszedł do innej, gdy jego żona zaszła w ciążę. Romans gonił romans. Tom Cruise spełnił swój hollywoodzki sen. Oto niepozorny chłopak z kompleksami w mgnieniu oka stał się gwiazdą i filmowym amantem, do którego wzdychały najpiękniejsze aktorki. Wydaje się, że nawet kolejne rozwody i Czytając książkę można mieć wrażenie, że jest się niemal obecnym duchem i ciałem w jego życiu oraz poznać George’a od zupełnie innej strony, poznać jaki jest na co dzień. W biografii, wydanej po raz pierwszy po polsku, autorstwa Roba Jovanovica, przedstawiony został bogaty życiorys jednego z najsłynniejszych piosenkarzy. Pewnej niedzieli oświadczył, że odchodzi do innej kobiety. Podobno Zosia w pierwszej chwili nie uwierzyła mu. Nie potrafiła wyobrazić sobie, że jej mąż mógł kogoś poznać. Zawsze twierdził, że najważniejsza jest żona. Ale żona wierna i dobra. Odszedł bardzo spokojnie. Kiedy wróciłam do domu i siedziałam na balkonie Bóg powiedział do mojego serca, że mój tato jest już u Niego i że spotkał tam swoich rodziców, swojego brata, siostrę i jej męża. Powiedział też, że tato prosił, by przekazać nam jako rodzinie, że kocha nas, jest z nas dumny i jest mu bardzo dobrze. pKQzaGJ. Mój facet bardzo się zmienił ostatnio, ma w tym udział jego była żona, która odkąd sie dowiedziała, że kogoś on ma, to zaczęła błagać go o powrót. No i wiele robić nie musiała, on przekreślił nasz 3,5 letni związek i powiedział, ze musi do niej wrócić, bo zauważył, ze ona sie od rozwodu bardzo pozytywnie zmieniła i mu sobą imponuje. Oni maja dzieci, ale już dorosłe, więc dla dzieci tego nie zrobił. Problem jest ze mną, bo ja nie potrafię sobie z tym wszystkim poradzić. On z dnia na dzień przekreślił wszystko, co między nami przez 3,5 roku było, tak mnie kochał- niemal na rękach nosił, nigdy nie było sprzeczek, żyło nam sie dobrze i spokojnie i nagle- z dnia na dzień on zaczął robić sie zimny, nie dawał sie dotknąć, o seksie nie było mowy, no i się dowiedziałam, ze od pewnego czasu odczuwał wyrzuty śpiąc ze mną, bo znów zaczął myśleć o żonie, z którą się rozwiódł 13 lat temu. Ja- głupia myslałam, ze on z wiekiem stracił zainteresowanie seksem, ale wyznał mi szczerze, ze to o nią chodziło, ze od dłuższego czasu miał z nią kontakt bliższy (chyba seks) i widzi, jaka ona sie zrobiła pozytywna i że postanowił spróbować z nią jeszcze raz życia. On sobie poszedł, a ja sie czuję jak nic nie warta zabawka. Prosił mnie odchodząc, bym nie miała do niego żalu, bo to nie jego wina, co się stało, ze on nie mógł przewidzieć tego, ze żona jeszcze kiedyś zapragnie z nim wszystko naprawić. Jest ponoć szczęśliwy- tydzień już mieszkają ze sobą. Nie wiem sama, czy powinnam go winić o to, co się stało, on stwierdził, ze ludzie się rozstają i to jest normalne, ze jak nie on, to znajdę kogoś innego, a ja tak nie potrafię na to patrzeć i widzieć tego w kategoriach takich, jak on przedstawia. On mówił, ze nie czuje się winny, ze życie tak zadecydowało, a nie on i że jest w tym ... trochę mojej winy, ze całą soba się zaangażowałam, ze za mocno go pokochałam. Ale przecież on był taki szczęśliwy, kiedy mówił, ze nigdy nie czuł się bardziej kochany, ze czuje się z tym cudownie, czuje się najważniejszy, a teraz mówi, coś przeciwnego nagle, ze nie trzeba było tak mocno go kochać. Co ja mam o tym myśleć, co mnie spotkało, co myśleć o nim?, bo mam wiele sprzecznych ze sobą myśli na jego temat. Tu mi mówił, ze traktował mnie poważnie, a z drugiej strony tak z dnia na dzień ochłodził się i potrafił odejść, jakby nigdy nic. Aha i przyznał się, ze przez te 13 lat odkąd wystąpił o rozwód myslał wciąż o żonie, wspominał. Powód rozwodu mieli powazny, bo ona była przez lata z innym w związku, czyli zdrada była powodem rozwodu kiedyś. Choć to teraz dla mnie nie ma już żadnego znaczenia. Jak stworzyć związek, zbudować rodzinę, kiedy nie ma się mocnej podstawy, wzorów? Joanna rosła jako jedynaczka, bez ojca, szybko straciła mamę. Miała deficyt miłości i poczucie samotności. Wygrała jej determinacja i tęsknota za pełnym domem, partnerską relacją z kochającym mężczyzną. Po drodze nie było łatwo, ale kłopoty ją wzmocniły. Dziś cieszy się, gdy słyszy o sobie: normalna w nienormalnym świecie. Czuje się spełniona. Potrzebuje bliskości, poczucia przynależności, po prostu lubi ludzi, ale też zna granice i wie, ile osobistych spraw należy zachować dla siebie. Może dlatego udało się jej stworzyć wyjątkową sieć kontaktów w internecie, ważną szczególnie w czasie epidemii, gdy siedzieliśmy w domach, tęskniąc do innych. „Domówki u Dowborów” to już klasyka, ale i przykład, jak szczere mogą być relacje między osobami, które przecież się nie znają. Joanna zna zasadę: trzeba być spontanicznym i wiarygodnym, jest sobą. W naszych trudnych czasach to cenna waluta. Twój STYL: Mam wrażenie, że ty i twój mąż jesteście najsympatyczniejszą parą w polskim internecie. Niełatwo zbudować więź z ludźmi, których nie zna się osobiście, a jednak oni was lubią. "Domówki u Dowborów" okazały się przebojem. Jak to się zaczęło?JOANNA KORONIEWSKA: "Domówki” wymyśliliśmy w czasie pandemii, ale zaczęło się wcześniej, w trudnym dla mnie czasie. Mówię o tym pierwszy raz. Pięć lat temu przeżyłam dramat związany z oczekiwaniem na drugie dziecko. Byłam po kilku poronieniach, wielu próbach zajścia w ciążę. Pojawiła się szansa na jej utrzymanie, ale musiałam leżeć przez niemal dziewięć miesięcy. Codziennie budziłam się w potwornym strachu o dziecko. W tym czasie pojawiły się wyssane z palca publikacje w stylu: "Koroniewska zniknęła!", "Skończyła się jako aktorka". Nie chciałam tego komentować, ważna była tylko ciąża. W tamtej sytuacji Instagram okazał się lekarstwem. Nie opisywałam, z czym się mierzę, nie fotografowałam się z brzuchem, ale czułam przychylność tych, którzy do mnie pisali. Jakby wiedzieli, że wsparcie jest mi potrzebne. Wtedy przekonałam się, że Instagram może generować więzi, które nie są powierzchowne. Odkryłam zasadę: mimo że nie mówisz o sobie wszystkiego, nie odsłaniasz prywatności, możesz być interesująca dla innych. Możesz dać im coś od siebie i coś wartościowego dostać. Uznałam, że to medium dla mnie. Jestem ekstra- i introwertyczką w jednym. Mam dużą otwartość na ludzi, jednocześnie mały krąg przyjaciół. Nie lubię dzielić się wszystkim. O najtrudniejszych doświadczeniach wspominasz oszczędnie. Świadomy wybór?Nie mówiłam o tym przez wiele lat. Nie chciałam być znana z tego, że żalę się na swoje życie. Długo czułam, że jest to tylko moje. Poza tym... W kobiecie, która ma za sobą takie doświadczenia, siedzi utajone poczucie wstydu, porażki, niesprawiedliwości. Z powodu tych emocji wiele z nas woli zamknąć się w sobie, niż mówić. Ja też nadal nie jestem na to stuprocentowo gotowa. Gdybyś chciała zadać mi więcej pytań na temat moich ośmiu ciąż, powiedziałabym, że wolę zrobić lajf z panią profesor Marzeną Dębską czy profesorem Andrzejem Malinowskim, którzy mnie leczyli. Żeby ktoś, kto przechodzi przez to, przez co przeszłam ja, dostał realne wsparcie. Ty miałaś je także w mężu. Takie przeżycia to sprawdzian dla więzi. Odkrywasz się ze swoim bólem, słabościami, a druga strona pomaga, choć przeżywa własny dramat. To chyba w związku poziom mistrzowski?Tak. Ale żeby było jasne – nie jesteśmy małżeństwem lepszym od innych. Nie koloryzuję naszej więzi w wywiadach. Nauczyłam się nie oceniać związków. Wiem, że to, co na zewnątrz wygląda wzorowo, w środku może być inne. Kiedyś przeczytałam tekst o znanej parze, która chwaliła się swoją superrelacją. Poszłam do Maćka z pretensją: "Tutaj jest napisane, że kiedy ona jest w ciąży, on solidarnie tyje razem z nią. A ty co? Ty chudniesz, kiedy mój brzuch rośnie!". Po jakimś czasie okazało się, że ten mężczyzna odszedł do innej, gdy dziecko miało zaledwie kilka miesięcy. Dowbor skwitował: No i widzisz?Wy trwacie razem dzięki czemu?To osobiste. Nie chcę powiedzieć za dużo, bo Maciek jest przyzwyczajony, że uczestniczy w takich rozmowach. Głównie dlatego, że ma szansę obśmiać to, co słyszy. Ograniczę się do stwierdzenia: mój mąż zyskuje z każdym rokiem. Nasza relacja także. Szanujemy się, doceniamy. No i wciąż jest między nami ogień. Nie mam na myśli tylko sfery fizycznej. Nie mogłabym być z kimś, kto mi nie imponuje. Mój mąż chyba symetrycznie czuje to samo. Myślę jednak, że tym, co nas scala najsilniej, jest fakt, że oboje pochodzimy z rozbitych domów i zależy nam na tworzeniu stabilnej rodziny. Miałaś deficyt więzi rodzinnych?Nawet deficyt miłości. Mama wychowywała mnie sama, nie miałam rodzeństwa. Dużo pracowała, wciąż wychodziła z domu, zostawiała mnie, czasem wieczorami. Byłam samotnym dzieckiem. Pomyślałam, że kiedy założę rodzinę, to fundamentem będzie moja obecność w domu. Dla mnie najważniejszą rolą w życiu jest rola mamy. Dlatego w pewnych okresach świadomie rezygnowałam z rozwijania kariery. Chciałam mieć drugie dziecko, a nie dało się połączyć tego z pracą. Jak wspomniałam, musiałam leżeć, ale też nie chciałam wychodzić do ludzi. Mój rosnący brzuch z pewnością byłby przedmiotem komentarzy. Gdyby doszło do kolejnego nieszczęścia, stałoby się ono sprawą publiczną. Z tym bym sobie nie była twoja mama?Dzielna, na zewnątrz zawsze uśmiechnięta, mam to po niej. Jednak ja emocje wyrzucam od razu, a ona trzymała je w sobie, być może miało to wpływ na jej chorobę. Wszystko przeżywała w ukryciu, płakała w samotności. Nauczyła mnie szacunku dla ludzi – że każdemu mówimy dzień dobry, respektujemy każdy zawód. To staram się przekazać dzieciom. Największą porażką w wychowaniu byłoby dla mnie nie to, że córka nie przyniosła świadectwa z paskiem, tylko że potraktowała kogoś bez szacunku... Mama była introligatorem, pracowała w wydawnictwach. Książki dostawałam na wszelkie okazje. Nauczyłam się czytać jeszcze przed pójściem do szkoły: bajki, powieści dla dziewczyn, książki o dojrzewaniu. Po śmierci mamy miałam etap buntu, nie czytałam nic, każda książka, którą brałam do ręki, kojarzyła mi się z sobie radziłaś, kiedy odeszła?Chyba zadziałał atawistyczny, wręcz zwierzęcy instynkt przetrwania. Jeśli zdasz sobie sprawę, że na świecie nie ma już nikogo, kto zmartwi się tym, że nagle wyjedziesz na koniec świata albo że zrobisz sobie coś złego – po prostu tego nie robisz. Przychodziły mi do głowy złe rozwiązania – używki, które odcinają emocje, sprawiają, że mętnieje ci umysł. Ale ich nie spróbowałam – wiedziałam, że w ekstremalnej sytuacji nikt mnie nie uratuje. Wytłumaczyłam sobie, że każde traumatyczne doświadczenie, nawet śmierć mamy, uczy mnie doceniać to, co mam. Czasem słyszę, że w tym nienormalnym świecie jestem normalna. Może właśnie dlatego, że zawsze wiedziałam, co jest w życiu najważniejsze – bo wcześnie to straciłam. Cały wywiad przeczytasz w najnowszym, sierpniowym wydaniu magazynu Twój STYL.